Morihei Ueshiba urodził się 14 grudnia 1883 w Tanabe w prefekturze Wakayama – Japonii.

Był czwartym dzieckiem długoletniego członka władz wioski. Dzieciństwo Ueshiba wraz z rodziną spędził w Maizuru (prefektura Kioto). W młodym wieku interesował się studiami religijnymi i filozoficznymi. Gdy ukończył szkołę pracował w urzędzie podatkowym. Jego rezygnacja z pracy w 1902 roku, wiązała się z protestem przeciwko nowym podatkom nakładanym na rolników i rybaków. W 1902 założył sklep w Tokio. W Tokio Ueshiba zaczął praktykę tradycyjnego jūjutsu i kenjutsu. Niedługo potem zapadł na beri-beri i wrócił do prefektury Tanabe. W Tanabe wziął ślub z  Hatsu Itokawa, którą znał od najmłodszych lat.

Okres wojny rosyjsko-japońskiej Narastało napięcie między Japonią i Rosją, w 1903 roku Morihei Ueshiba podją decyzję zaciągnięcia do wojska. Krótko po wybuchu wojny rosyjsko-japońskiej wysłano go do Mandżurii, był wtedy  kapralem. Do Japonii wrócił już jako sierżant, a stopień ten uzyskał za odwagę jaką miał na polu walki. Legenda mówi, że „potrafił wyczuć pocisk wycelowany w jego kierunku zanim jeszcze padł strzał” (jest to jedno z opowiadań o niezwykłych umiejętnościach ō-sensei’a). Mimo opinii do Narodowej Akademii Wojskowej wystawionej przez jego dowódcę, zadecydował o rezygnacji kontynuowania służby. Następnie Ueshiba wrócił do Tanabe, aby tam zająć się gospodarstwem i braniem czynnego udziału w życiu miejscowej społeczności. Czas w Tanabe poświęcił również na branie lekcji u Kiyoichi Takagi (9 dan Kodokan judo) oraz u Nakai Masakatsu (jūjutsu). Trzy lata później, w 1910, Ueshiba postanowił dołączyć do projektu osadniczego. Wspólnie z żoną, ich pierwszym dzieckiem i około 80 ochotnikami wyruszyli w 1912 roku na północną wyspę Hokkaido. W osadzie Shirataki spędził siedem lat.

Jego pobyt na Hokkaido wiązał się ze spotkaniem z  Sokaku Takedą, mistrzem daitō-ryū aiki-jutsu, którą uznaje się za najważniejszą ze sztuk walki, z których Morihei Ueshiba stworzył potem swój własny styl. Powstanie Aikido Morihei Ueshiba powrócił do Ayabe, aby uczyć sztuk walki i zajmować się gospodartwem. Dalej szkolił się w jujutsu i walce mieczem, interesowała go także walka łucznią (sōjutsu). Bliskie spotkanie ze śmiercią w Mongolii, zmieniło bardzo dużo. Bardzo często odwoływał się do manifestacji siły duchowej. W 1925 był rokiem, w którym Ueshibe wyzwał oficer marynarki, został pokonany bez walki. Legenda mówi, iż Ueshiba czuł gdzie uderzy shinai, zanim jeszcze oficer zdążył cokolwiek zrobić. To doświadczenie dało mu poczucie prawdziwego połączenia Ciała i Ducha, bezwzględnej jedności Wszechświata i Jednostki, zrozumiał także wyraźnie zasady, na których stworzył filozofię aikido. To wydarzenie zmieniło nazwę jego stylu z aiki-bujutsu (sztuka walki aiki) na aiki-budō (droga walki aiki). W 1925 Morihei Ueshiba i jego sztuka walki stawała się popularna w Japonii i Morihe.Zaproszono go do Akademii Marynarki w Tokio, dzięki admirałowi Isamu Takeshitę. Dzięki tym odwiedzinom mógł zaprezentować swoją sztukę na dworze cesarskim. Przez następne dwa lata był kilkakrotnie zapraszany do Tokio. W lutym 1927 podjął decyzję o przeniesieniu się do Tokio na stałe, tam poświęcił się nauczaniu sztuki walki. W 1930 roku jego styl Jigoro Kano twórca judo określił jako „idealne budō” Aż do momentu wybuchu II wojny światowej Morihei Ueshiba uczył i cieszył się coraz większą popularnością.. Uczył między innymi oficerów armii i marynarki oraz policjantów. 1942 był rokiem, w którym Ueshiba podjął decyzję o przeniesieniu się do Iwama w prefekturze Ibaraki,. Domniemał, że Tokio stanie się w końcu celem ataków. Destrukcyjne były dla niego myśli, iż jego uczniowie, których starał się nauczyć zasad miłości i pokoju, obecnie biorą udział w walkach i zabijają innych. W Iwama Morihei zajął się budową świątyni Aiki (Aiki Jinja) oraz dōjō. Prace nad tymi projektami udało się skończyć w 1944 roku. Ten okres poświęcony był także przygotowaniami ziemi pod uprawę. Zawsze pamiętał o swoich poglądach, iż rolnictwo i prawdziwe budō są nierozłączne: zwiększenie mocy Ducha i uprawa ziemi powinny być tym samym.

Potem Ueshiba zmienił nazwę aiki-budō na aiki-dō („droga harmonii ducha”). Wojna ułatwiła mu podjęcie decyzji o tym, że aikido powinno rozprzestrzenić się na cały świat, a nie być udziałem tylko kilku wybranych ludzi. 22 listopada 1945 roku została założona fundacja Aiki-kai, na której czele stanął syn Morihei, Kisshomaru, który w 1964 został odznaczony Orderem Wschodzącego Słońca. Koniec wojny wiązał się z zakazem nauczania i praktykowania sztuk walki przez amerykańskie siły okupacyjne. Jednak, dzięki naciskowi kładzionemu na pokój i szukanie duchowej prawdy, aikido mogło być w pewnym zakresie nauczane. 70-letni Ueshiba w latach 50-tych postanowił podróżować po Japonii, dzięki czemu mógł pokazywać swoją sztukę walki, a tym samym zdobywać dla aikido jak największą popularność. Ostatnie 19 lat swojego życia Morihei Ueshiba spędził na nauczaniu i prezentacjach. Zmarł 26 kwietnia 1969 roku.

Kisshomaru Ueshiba kontynuował dzieło swojego ojca jako następny dōshū (oficjalny spadkobierca aikido), aż do swojej śmierci 4 stycznia 1999. Na dzień dzisiejszy dōshū aikido jest Moriteru Ueshiba, syn Kisshomaru. Obecnie aikido to jedna z najszerzej znanych sztuk walki na świecie. Organizacja Aiki-kai zrzesza ponad 50 krajów. W Aiki Jinja w Iwama każdego roku odbywa się ceremonia na cześć Morihei Ueshiby, nad którą czuwają kapłani Ōmoto. Ducha aikido oddaje powiedzenie przypisywane ō-sensei’owi: „Wygrana lub przegrana nie jest prawdziwym budō. Prawdziwe budō nie zna porażki. Nigdy nie przegrywać oznacza nigdy nie walczyć”.

Źródło: na podstawie informacji zamieszczonych na http://pl.wikipedia.org

HIROKAZU KOBAYASHI – urodził się 14 lutego 1929, zmarł 28 sierpnia 1998, był uczniem O’Senseia Morihei Ueshiby.

Na życzenie mistrza nauczał Aikido poza Japonią, od 1969 roku w Europie. Założył Europejska Unię Aikido. Miał zaledwie kilkanaście lat, gdy zaczął uczyć się sztuki walki, głównie kendo, judo, karate. Podczas wojny służył na lotniskowcu. Jego lot jako kamikaze nie odbył się ze względu na zbombardowanie jego okrętu. Kobayashi przeżył atak jako jeden z niewielu. W 1946 roku poznał mistrza Morihei Ueshibę, i zafascynowany jego umiejętnościami został, aż do jego śmierci, jednym z jego najbliższym uczniów (wraz z innymi powojennymi uczniami Ueshiby takimi jak Koichi Tohei, Morihiro Saito, Seigo Yamahuchi i Shoji Nishio).W 1969 odwiedził Europę i prowadził staże w Rzymie, w Genewie i w Paryżu. Tamten moment sprawił, że Kobayashi prowadził co roku zgrupowania we Włoszech, Francji, Niemczech, Belgii, Holadii i Szwajcarii. Najwybitniejszymi uczniami mistrza Kobayashi okazali się być Mistrz Giampietro Savegnago z Włoch i Mistrz Andre Cognard z Francji. Prowadził treningi i pokazy na całym świecie, na Hawajach, obu Amerykach w Australii i w Afryce.

Źródło: na podstawie informacji zamieszczonych na http://pl.wikipedia.org

Giampietro Savegnago urodził się w 1953 roku we Włoszech.

Swoją przygodę ze sztukami walki od boksu i kendo w wieku 16 lat. W 1972 roku rozpoczął treningi Aikido, by cztery lata później spotkać Mistrza Hirokazu Kobayashi. Jego Aikido tak bardzo zafascynowało Maestro, że uczestniczył w ponad 300 europejskich stażach Mistrza. Po pierwszych odwiedzinach w Japonii zaczął podróżować do kraju kwitnącej wiśni kilka miesięcy w roku, by doskonalić swoje umiejętności pod okiem irokazu. Kobayashi. Przez lata ćwiczeń udoskonalił stabilność, pracę bioder i relaks ramion. W 2000 roku uległ poważnemu wypadkowi, w którym stracił nogę. Do treningów wrócił po kilkumiesięcznej rehabilitacji. Geniusz Mistrza pozwolił mu przezwyciężyć trudności związane z protezą. Prowadził liczne staże w Polsce i na świecie. Mistrz Savegnago wywarł ogromny, nieoceniony wpływ na wszystkich aikidoków w Polsce uprawiających styl Kobayashi Ryu.

Odszedł od nas w 2013 roku, jednak jego nauczanie nadal jest żywe.

ABDELRHANI GHIATT 8 DAN – marokański mistrz aikido, wybitny uczeń i propagator styli wielkich mistrzów aikido NOBUYOSHI TAMURA i HIROKAZU KOBAYASHI.

Urodził się 18 listopada w 1958 roku w Maarif europejskiej dzielnicy Casablanki. W wieku 8 lat za namową ojca zaczął ćwiczyć akrobatykę w klubie gimnastycznym w centrum Casablanki.

W latach 1970-1971 trenował pływanie i nadal poszukiwał innych aktywności sportowych. Pod koniec 1971 roku zaczął uprawiać aikido pod okiem Abderrakman Alaoui Sensei. Młody Abderhani Ghiatt okazał się utalentowanym aikidoką i stał się szybko głównym uke Sensei Nobuyoshi Tamura, który w tamtym czasie często odwiedzał Maroko. W roku 1976 Abderhani Ghiatt zaczyna sam nauczać aikido uczestnicząc jednocześnie aktywnie w krajowych stażach aikido i festiwalach sztuk walki. Na początku roku 1978 młody Abdelrhani Ghiatt został zaproszony przez Sensei Nobuyoshi Tamura do trenowania aikido we Francji w Tulon. Był tam głównym uke Sensei Tamura.

W roku 1980 otrzymuje od Tamura 1 dan aikido AIKIKAI.

W 1983 roku Abdelrhani Ghiatt wyjeżdża do Włoch, gdzie dołącza do Sensei Bruno Maganzini. Obaj nauczają aikido w Dojo Andrea Doria w Genui. W 1984 roku udaje się do Vicenzy aby uczestniczyć w stażu aikido z Mistrzem Hirokazu Kobayashi. Tam też poznaje Sensei Giampietro Savegnago z którym nieprzerwanie współpracuje aż do śmierci Maestro Savegnago w 2013 roku. Po śmierci Mistrza Savegnago dalej współdziała we Włoszech z jego uczniem Antonio Albanese Sensei 7 dan. Od 1984 do 1997 roku jest zapraszany wielokrotnie przez Sensei Tamura i Sensei Kobayashi na staże, gdzie pracuje jako ich uke. Ponadto sam naucza aikido w Europie.
Od 1996 roku Abdelrhani Ghiatt opracowuje własne techniki aikido oparte na stylu Tamura i Kobayashi. Powstaje w ten sposób niezwykle ciekawy i skuteczny system aikido, który łączy dwa dość odległe od siebie oblicza aikido (AIKIDO ABDELRHANI-RYU).

12 kwietnia 2015 roku Abdelrhani Ghiatt za propagowanie aikido otrzymuje 8 dan Aikido.

Przez czały czas naucza aikido w Maroko i Europie. Nawiązuje również współpracę z polakami (Marcin Velinov Sensei i Mirosław Przybylski Sensei). Przyjeżdża do Polski na staże aikido i festiwale sztuk walki organizowane przez Super Aikido (Warszawa, Lublin).

 

Antonio Albanese – 7 DAN

Antonio AlbaneseBorn in Valdagno on 02/05/1963Profession: Interiors designerLeisure: AIKIDO, FREE CLIMBING MOUNTAIN'S SPORTSMarital status: Married with three sons (the whole family practice Aikido)IN PATH OF AIKIDOThe meeting with the masters Hirokazu Kobayashi,...

czytaj dalej

Marcin Velinov – 6 DAN

polski mistrz aikido oraz kaskader, producent filmowy, choreograf walk. Specjalista ds. negocjacji, marketingu i public relations. Posiada stopień mistrzowski 6 dan w nurcie aikido Hirokazu Kobayashi, jest uczniem Giampietro Savegnago, 8 dan. Znany głównie jako dubler...

czytaj dalej

Mirosław Przybylski – 5 DAN

Mirosław Przybylski (ur. 02.06.1963r.) jest absolwentem geografii na UMCS w Lublinie.Sztukami walki zainteresował się na początku lat 80-tych. W latach 1982-1985 trenował taekwondo WTF w AZS UMCS. Następnie w 1985 roku wraz z powstaniem pierwszej sekcji aikido w...

czytaj dalej

Andre Cognard – 8 DAN

Andre Cognard Urodzony w 1954 roku we Francji. Naukę aikido rozpoczął w wieku 10 lat u boku mistrza N.Tamury. Równolegle trenując karate oraz kendo u najwybitniejszych mistrzów sztuk walki, przebywających w Europie. W 1974 roku poznał mistrza Hirokazu Kobayashiego, z...

czytaj dalej

Steven Seagal – 7 DAN

Urodził się 10 kwietnia 1951 w Dansing – USA Jest amerykańskim aktorem i mistrzem Aikido Życie prywatne Steven Seagal to syn nauczyciela matematyki Stephana – Żyda i Patricii – Irlandki. Trenuje dalekowschodnie sztuki walk – aikido, judo, karate i kendo. Początki jego...

czytaj dalej

Jacek Wysocki – 8 DAN

Jacek Wysocki (ur. 10 grudnia 1960 w Poznaniu) – polski mistrz aikido, posiadacz stopnia 8 dan (obecnie najwyższy w Polsce) Kobayashi Ryu i tytułu shihan, prezes Polskiej Unii Aikido. Biografia Ukończył studia na wydziale Ekonomiki Transportu Morskiego Politechniki...

czytaj dalej